از این عبور سخت و نا گزیر..،

            از این بستر عاری از بوی یاس...،

        از این چشم های همیشه ملتمس به بارگاه نور...

                از این شتاب و همیشه طوفنده گی...

از این زمان پر هراس...،

     از این نیاز!

        چه قدر خسته ام.

به روزها و شبانه گاهان بی شمار..،

که چشم های بچه گی به ناهموار بودن این  روزگار سخت...،

                     به الفتی که رنگ فنا گرفته از حسد!

       چه قدر خسته ام.

دلم نخواست که گرفتار  ببینمش به تار آن عنکبوت همیشه شوم.

        نم نمک دچار شد وخود...،ندانست...،که بر فنا می برد..اصل بودنم!

 از خود سوال می کنم..،

عشق بود؟...یا که سایه ی همان بچه گربه ی سیاه؟؟

به آتش کشید و می برد...رنگ سفید سال های همدلی!

       مبهوت مانده ام...حرفی برای گفتنم نیست..

خشک می شود...،راه عبور تلخ این قطره های اشک..،

    سرماست که  به عمق بودنم نفوذ می کند..،

  مبهوت نگاهت می کنم...تو ای بی کران زندگی!

عاجز از هر گونه شکوه و شکایتی..،نصیحتم نکن روزگار تلخ.

         خسته از رفتن و ماندنم!

                   از این عبور سخت..بریده ام.

به پاسبانی شب دیگر اعتباری نیست..

                        ، چرا که گرگ حادثه در کمین فردا هاست!

نگاه کن...،

       سیاه لشکر نفرت و غم،

                             به کینه توزی پرتو آفتاب، دل سپرده اند!

قسم..

به آه و ناله و عجز و اعتبار تمام این شبانه ها!

                      به دست هایی که هنوز هم مخزن دعاست!

به سو سوی آخرین ستاره ی و فا دار مانده در حجاب شب...،

                         به مشرق و مغربی که تمام رکن زندگی ست..

            خطا نکرده ام!

                           ببخش گناه نا کرده ام!

                 شاید تا چندی دیگر همه جا یخ ببندد!

سنگ فرش خیابان ها..،

                      کوچه های بی عبور...

                       صدای پای صاعقه بیداد می کند!

   برگ های سبز  درختان به یک باره از حضور اش رنگ از

                                                    رخساره می بازند!

هر چند شکوهی در پی دارد...،

                      ....و می توان پیکر  هستی را،

                                       لخت و عور تماشا کرد!

...بی ذره ای ریا و تملق!

شاخه ها و درختان عریان از تن پوش سبز خود...

گل ها و شکوفه ها..،

                     خفته در حصار خود...

باد که می وزد..،

           گنجشگ های کوچک خدا،

       بر سیم های لخت برق،...خطر می کنند!

گاهی در این فکر فرو می روم..،

...که آیا جایگاهی برای جمع بودنشان مهیا نبود؟؟؟

از این سو..،

     باد که هو هو می کند،

  زیبا و دیدنی است.،پرواز برگ های خشک و پراکنده در بستر آسمان..

گویی که می رود..،

   با رفتن اش..،فانوس آرزو..،

                     به سوسو می رسد.

..و ناگهان،

      دل من است که در  این ورطه فرو می ریزد...

به عرش ها نگاه می کنم...،

                   به آسمان نیاز می کنم!

به نرم پنبه های رقصان از سینه ی آسمان،

                         که پهن می شوند چون ملافه ای سپید..،

                                  در تمام زندگی!

                               شاید که زمان اش اکنون فرا رسیده است!

                 ...،رعدی در آسمان ...،شکافی در دل ابرها...

        آه..

که سینه ام لبریز از هزاران ناگفته است!

                           چرا به هم دوخته اند...لبانم سخن نمی گویند؟

اگر که بباری...،

           از عشق بارانی خواهم ساخت...،

                            تا به وقت عطش در شوره زار قلب ات ،

                                                                            قطره..قطره..،

               فرو ببارم...

وقت باریدن است...

                و من از همیشه،... نیاز آلوده تر...

                                           از این گیج و مبهوت ماندن..

نگاهم به بالاست...و مستقیم به چشمانش خیره می شوم..

باید که ببارد ...برمن!...

                     ...تا ببارانم..این عشق اش را در مزرعه های ،

                                                                       طلایی  گندم زار...

خوشه ها...،رنگ خدا...،

                         به رنگ خورشید ...سر می رویانند از دامن،

                                                                         پاک زمین.

                       خرمنی از گل های نسترن..

                                     این که قصه نیست!

                                                 ماجرای  من و توست...

کجای این زمانه به پندار  دیده اید؟؟...،

                                          که بی نیاز شود..،

                                 آنکسی که عشق را پناهنده شد؟!

                  بی نیازی نمی شناسد عشق..،

                                        سراسر نیاز  است و آرزو..

                                        تو چرا؟...کمانگیر؟؟

                      انصاف داشته باش!

                                     ...و پرنده را رها کن...

بگذار در بودن ات.،

        در مقابل چشمان ات ..،

                                            اوج بگیرد.

     ...و تو دور شدن اش را در افق نظاره گر باش.

قفل از قفس دلت باز کن...

                و رهایش کن...

                                    آزاد و آسمانی!

رهایش کن...،

                   که اگر نا به هنگام به سفر رفتی..،

         پرنده در تنهایی و اسارت در قفس دل تو..،

                                                         جان نسپارد!

با تو اخت گرفته است؟!

           سنگ بزن به سمت  او...و به پرانش!

                   بگو...بپر...برو ..و ..،

                             و پر بگیر از بام این ویرانه ی دل!

     با درد می گذرد...،

        ...وقتی که او..،

                    بی نصیب است از شادی های فانی زندگی!

نمی خواهم و نمی توانم بیدار باشم..

                                  وقتی که او ترس است..،و تلخ است..،

                                                                              بیداری اش..

              ،...و کابوس است بیت بیت خواب چشمان اش!

         چرا پاره نمی شود...زنجیر های محنت و           

                                                              عذاب؟

                                      گرگ درنده ای نیش های تیز اش را در سفید 

                                   پیکر ربانی اش فرو می کنند!!

آه از تو...وای از تو...

        گر چه می دانم و می بینم ..و درد می کشم با تمامی

                                              دردهایش..اما..

                     اما...

تو همواره مغلوب خواهی ماند..

روح اش از آن دیگری است..آنی که در پیکر جهان نور دمید..

زندگی را قسمت کرد..،عشق را .،.سرانجام را..،نهایت را..،

                      هستی را..،

                                        ....و او را!

بگویید ام..دست بر دامان کدامین سلطان آبرو باشم؟

من..چه  درمانده ام..وقتی نگاهش غمناک و مضطرب است..

وقتی لحظه هایش در تب و تاب می گذرد..

می بینم...شکوفایی اش را...

             می دانید بهای این اند یشه ی ناب را؟؟

چه رنجی در دامان اش نهاد برای زندگی اش...

انگار که باید دلی پاک تر...شکسته تر..دعا کند!

چرا صدایم را نمی شنود؟؟...مگر جز او کسی را دارم؟

                             خدایا..

         بیا پایین...

دامن ات را می گیرم...بال ها یم شکسته است...بغض راه نفس را

                                                                              بسته است..

کاش گریه کنم!

کاش ...بیایی نزدیک تر...نوازشش کنی...آرام اش کنی..

                          این یک التماس است...

           در خلوت شبانه اش...سکوت را ،

                      تک نواز ساز اش کرد...

                           بپرسید اش...از نبودن هایم...

  ...و در هیاهوی روز...

              من و پای بندی هایم!!

ای آموزگار روزگار...خط نمی کشی بر مشق های سیاه من؟!

               چرا درس سکوت ام نمی دهد..،

                                     در این لحظه های اوج؟

که به رخوت می کشد ام...این سستی های روز شمار..تمامی

                      حس زنده بودن ام ..هنوز هم که بیدار مانده است!...

تار می زند...،عشق می بافد...،از کلاف سیاه شب...در سکوت...،

                                                          برای تن عریان زندگی!

آن زنده دار شب باید که تا چهل شبانه گاه ..از شام تا بام سپید صبح...،

                در خانه ی سحر..،

                  آبی بپاشد و جارو زند تربت زمین تشنه را...،

                                    شاید که خضر نبی...

                                                        گذر کند!

این نامه را بگیر...ای زنده دار شب...

هر چند ساده است..،هر چند تحفه ای لایق برایت نیآورده ام...

عذرم پذیر...که دستان ام خالی و تهی است!

اندکی دل رابه لا به لای درز ها یش جا نهاده ام!

طومار دلتنگی و غصه های مرا...به دست های آن پیر خدا بده.

              آنجا بایست!..تا که بازش کند نامه ی دل ام.

                   می بینی اش؟؟

بر تو خنده می زند ..آن روشن دل روزگار..دستی بر محاسن

                                                         بلند خود می کشد..،

با چشم های الماس گونه اش...در تو نظر کند...می گوید ات..

           ((این نامه از برای کیست؟..ای زنده دار شب!))

            می گویی اش...یک عزیز!

                                                برای چه؟؟

            می گوید ات حاجت اش از برای توست!

                           پس تو عزیز تری...

                                    برتو مبارک است!

                    سرا پا سفید می پوشم.

   در میهمانی با شکوه طبیعت...

                              به رقص می آیم..

   به یاد روزگاران دور بچه گی،

     جست و خیز کنان و خنده زنان...،

                                    در سر بالایی باغ آلبالو،

                                                     نفس نفس زنان...

هراسی نخواهم داشت از آمیزش رنگ های طبیعت با،

                                                             ظاهر و باطن ام!

بی اراده فریاد می زنم...

                           هورا...هورا..

                                          این جاست بهشت من!

دست بر شاخه های رنگین و پر بار آلبالو...

            وای ..،  که چه لذتی ست...

    یک جام پر از شراب...

                          دست هایم تمام گلی شده..،حتی لباس های

                                                                           سپید ام!

   چه عطر خوشی ست..،

       هر گاه که خسته شوم،

                                 ...در سایه سار درختان آرزو،

                                                 آرام..،خواهم نشست...

بر روی همین زمین خیس،

        چندین آلبالوی درشت دو قلو را،

                            به گوش هایم  می اندازم..

آخ...مادرم کجایی؟!

...و من مهربان تر از همیشه،

                        خود را درون آیینه ی جیبی کوچک ام نگاه می کنم..

   به یادت می آورم..،

  موهایم را می بافی!...،یک سارافون چهار خانه ی آبی و سفید..،

                                                     با کفش هایی سفید..

و صدای گرم ات...

         ((دختر بی حیا!...رنگ آلبالو پاک نمی شه!))...

آن زمان که خرد و کوچک بودم..،

                     برای دل تو،..مواظب لباس هایم بودم.

حالا هم که رفته ای،

                باز برای دل تو ،

                    مراقب سپید ترین لباس هایم نیستم!

    چون می دانم،

                که افسوس می خوری..،

                         که چرا نگذاشتی من در آلبالو ها رنگ شوم..

                                                                  ...،و غرق شوم!

و حالا صدای خنده های روح ام را،

                                     می شنوی؟!

        وقتی که آب آلبالو بر صورتم می پاشد،

                  ...و من..،

                     از همیشه آزادتر...،

                                      با عطر آلبالو..،

                                               زندگی را حس می کنم!

همیشه به چشم ام ،شوخ و بی عآر و درد بودی.

              ...چه خوش باور و کور بودم!

...و ای کاش کور می ماند ام!

                        چه سخت است..،

وقتی بدانی و چاره ای برای درمان اش نداشته باشی...

              چه رنج است..،

وقتی دوستی امین ات می داند و تو را از نهانی ترین رنج اش،

                                                           آگاه می کند!

         دوست!

        کاش نمی گفتی ام!!

کاش مبتلا به تحمل می ماندی..،و پرده از راز این همه نکبت،

                                                        کنار نمی زدی!!

            تو چه کرده ای با من غریب!

آن شبی که چشمان ات شروع به باریدن کرد..،

         وای...چه باران سیاهی!

  چه قدر تلخ و غم بار!

چه فاجعه ای..

                   کاش همه چیز دروغ می بود...

کاش می توانستم کمتر حیرت کنم!

...کاش می توانستم در آغوش بگیرم ات..،

کاش شوری و تلخی اشک هایت را ..،

                    نه!...خدایا!

                            با چه عوض کنم؟!

                                با چه تغییر دهم؟!

کاش زندگی با تو مهربان تر می بود...

           دوست..،

چه کابوسی برای لحظه هایم ساخته ای..

                    شاید کمی آرام تر گرفته باشی..

حالا من نیز برای درد های تو..،

               برای رنج های تو..،

                            بی صدا گریه می کنم.

             که چه گونه آمد!

  هرگز نفهمید...

            کی خودش را به اعماق قلب اش نفوذ داد!

آن گونه که بودن اش...،

                           دم و باز دم گشته بود!

                  چه وسعت گنگ و مبهمی مرا در بر گرفته است..

پر از احاطه های خالی ست..،حس بودن ام..

                           و خدا گیسوان اش را شانه می زد...

         تو که لبریز شدی...

                                 تو که سر ریز شدی!

                          چرا شیون نمی کنی؟!

                          و دیدی به خاکستر نشستن ام را..

...و چه گونه لبخند می زنی

                                 بر غروب آرزو هایم؟!

                در این غبار تنها ماند ام!

به دنبال ات آمد ام...

به من گفته اند..،از آن راه دراز گذر کنم...،از گردنه های تمام کوه های

                                                                    سخت سرنوشت!

         گفته اند...در امتداد آن سرزمین دور..،

                               جایی میان نور و مه..،

شاید کنار جنگل سبز آرزو...،

                          درون کلبه ای..،به انتظار نشسته ای!

دست هایم را بگیر...

                 صدای گریه هایم را نمی شنوی؟؟

     به سوی ات آمدم.

...اگر نرسم..،

             شاید هرگز نرسم...

                   بر من خرده مگیر...نابلد آمدم!

رمقی نمانده است.

            احساس ضعف می کنم...انگار خسته ام!

                     شاید بریده ام!!!

     هر چند در غبار گم گشته ام..،

           اما بوی تن ام برایت آشناست!!

آگاه باش!..،

            که من بوده ام!...

          اگر نیامدم..،

          جایی میان راه..،

                      به خواب رفته ام!

این بار خسته ام...

                در خواب می بینم ات...

همیشه گسستن در امتداد غروب جاده و دریا نیست!

      گاهی...

                 خورشید در وسط آسمان است...و

روز این شاهکار بزرگ آفرینش با تمامی قوا ...مشغول نقش

                                                                            آفرینی خویش.

...بی توجه به مصائب دنیا ...که ناگاه دو کبوتر پیمان گسسته  می کنند.

آهنگ رفتن می کنند ...و

...چه سخت است...وقتی بارانی نبارد و یا رعدی در سینه ی

                                                                  آسمان ..غرش نکند..

                  ...و یا دریایی طوفانی نباشد!

     دیگر عادت کرده است!

و شاید خو گرفته است...دیگر یاد گرفته چه گونه دل را چو جان فدا کند.

                 برود...و سنگ دلی پیشه کند!

آموخته است...عاشق نباشد...برای آنکه لایق نیست!

اصلا آموخته است بی رحم باشد...

حتی ...حتی...دیگر او را نیز دوست نمی دارد!

...چه هوا بارانی باشد...چه آفتابی!

به نظر ام می رسد مهر رهایی او را تائید کرده باشد.

حس می کنم ...دیگر در چشمان اش نیست...انگار سقوط کرده

                                                                                         است!

به من گفت..

دیگر هنگام رفتن اش دل اش نمی لرزد...هر چند به هنگام

                     آمدن اش شوری کوچک او را در بر می گیرد!

ولی من..

باز دیدم که چه گونه به لبخند کنج لبان اش فرمان عقب گرد داد!

و...انگار دریافته است...تلخی یک حقیقت محض را...

      که او..

                        ترسنده ای بیش نیست!!!

      به جای نبودن اش...

تک لاله ای در قلب ام نشاندم...

وجود لاله ...در قعر هستی ام...ریشه دوانیده!...

  ...و

          ...اکنون تا به خدا می رسد!

من که دستان ام کوتاه بود...از پیوستگی نور...

... پس...سفیر ام را روانه ی آستان اش کردم...

من...ریشه شدم...در اعماق زمین!

ریشه ای محکم و استوار...که هیچ ویران گری بر باد م نمی دهد!

حال...در زمین می مان ام...

                         هنوز راه آسمان باز است!

...هنوز این کوله بار خالی و تهی است برای پریدن!

...من که هنوز هم سیاه پوش هجرت اندوه ام!

چرا که می دانم عشق و شادی...زائیده ی درد و اندوه است!

...و زیبا شدن و ...زیبا دیدن ...و زیبا اندیشیدن ...

همه گی از ((هجرت و غم)) وام می گیرند و معنا ی بودن پیدا می کنند!

                   اما...

               قرض شان را کی پس می دهند...خدا می داند!!!

                            فانوس به دست کوچه ی دیدار است...

آنگونه تو را در انتظارم که اگر...

                           این چشم بخوابد...آن یکی بیدار است!

به چه می اندیشی..؟..در این لحظه های ناب؟!

نمی دانم...نا باورانه در زمان گم شدم...

زمان را نفس می کشم...و جاده را بو می کنم!

انگار آمدن ات نزدیک است...

کفشی به پا ندارم...و آزاد و رها...

                                          در مسیر تسلیم ایستاده ام.

ناگاه لرزشی مرا در بر می گیرد..و ..بادی شروع به وزیدن می کند..

                             وای که چه سرد است!!!

دلهره و ترس..رعشه بر اندام ام می اندازد...

.

...بر خود نهیب می زنم...آرام باش!...

                                            مغرور همیشگی!

بی اثر است.تنها مانده ام...

دل خوش به آن ام که خود آمده ام!...هر چند با گام هایی گناه آلوده!

           ...ولی آمده ام!

درست در لحظه ی تهی شدن...انگار لبخند دلنشین ات  را با آن نگاه

                    مهربان و آمرزنده ...که همیشه همراه داری...

                                بر روح و جان ام...حس می کنم!

گویی از پس بادها طلوع کرده ای...

قدری آرام می شوم...و در دل...با تو سخن می گویم!

                        آیا...مرا...خواهی ...بخشید؟

هنوز در پرسش این افکار مانده ام...که تو..

          انگشت بر لبان ات می گذاری و می گویی ام...هیس!

...اما...باید بگویم...باید بدانی!...که این آفریده ی سرکش..هیچ شرمی

از کرده ها و ناکرده های خود ندارد!!!

اصلا می دانی...یک کلام!..من پشیمان نیستم!

              ...و چشمان ام شروع به باریدن می کند...

تو آفریدی...و تو مجسم کردی...بد و خوب را...و من..این شدم!

                                  آماده ام برای هر گونه انصاف!!

پذیرفته ام و هرگز بر نمی گردم برای جبران مافات!

                     ولی...دوستت دارم...دوستت دارم.

مگر دوست داشتن فقط برای پیامبران است؟!

خوب اگر اینطور بود...فقط آ ن ها را خلق می کردی...

تو خواستی که من باشم....و من...از خواسته ی تو سرخوش

                                                                                     وسرمست!

دست هایم را توانا کردی...و سر انگشتانی از طلا به من هدیه دادی!

آیا...آیا..نباید به این دستان و داده ها...افتخار کنم؟؟؟

...که همواره مرا بی نیاز کرده ای...

و چه پدرانه حرف های این فرزند خطا کرده را گوش می سپاری!!

...و فقط صدای خنده ات را می شنوم...

باز ناپیدا می شوی...و در اوج نهان می گردی!

                          ...و باز من مانده ام ...

                                     و پاهایی بدون کفش!

ستاره ها را به هم کلاف می کند...تا که تن پوشی از پولک های

نقره فام برای خود مهیا کند!

نگاه کن...

چه گونه راه می رود...در این کویر تشنه لب...

                                           چه پیر می شود!

به سان سالکی...

                 که در طریق دوست...

                                      هزار بار توعبه می کند!

کز این مستی و خماری و عیش و نوش...

                                        دگر حذر کند!!!

هنوز می رود...

              دل اش به چشمه ای خوش است...

...،که در نهایت کویر ،..به چشم می خورد.

چو آهو می شود...،در این سرای بی کسی...

               مستانه می رود...،لیکن...،

                                      چه سود؟؟..از این همه شتاب!

آنجا که می رسد...گلی نروئیده است!

به جای پای خسته اش...

                       اشکی چکانده است...

وای!

        دل اش اسیر می شود...،

                               وقتی حقیر می شود!!!

کجاست آرزو؟....

          کجاست لباس نقره اش؟؟؟

                        دل اش کجاست؟

                                ...چه زود پیر می شود...

امان ام بده!

هنوز چندی مانده...صبر می کنم...تا زمستان از راه برسد.

فصل سردی و سپیدی دانه های رقصان برف.

فصل ریزش تگرگ ...و هرزه گی های دل بی امان!

فصل تند بادهای سرد و توفنده...فصل شال گردن های رنگارنگ...

...و هیزم های افروخته در آتش خانه ها...

فصل یک فنجان نسکافه ی داغ...و شاید یک کیک شکلاتی تلخ!

فصل همه چیز رنگ خدا.

سپید ...سپید است ...

آنگاه  زمین و آسمان در اولین ساعات بیداری بامدادان...

همان صبحی که (( هفت گنبد آسمان ))...از آغازین شمارش ساعات

سکوت شب تا آشکاری روز بر زمین دست افشانی می کند!

...و مادر بزرگ سپید موی فصل من تمام نقل های سپید اش را بر سر

نو عروسان سپید پوش  خیره بر  لطف آسمان...می پاشد!

آتشی بر پا خواهم کرد...در سرد ترین شب زمستانی...

و گردآگرد آتش خواهم رقصید...و خواهم خندید ...و...

خواهم گریست!

تو هیزم بیآور!...برای سردترین شب زمستانی ام!

می دانم.چنان سرد خواهد بود...که دستآویزی به جز گرمای دل 

                                                  زمستانی ام نخواهم داشت!

کاش شب  شعری...گردآ گرد یک آتش کلان!...در هوایی مه گرفته

                                                           و نم دار از شکایت آسمان!

همه خود را جمع می کنند و دست ها را بر روی شعله ها شفا می دهند.

...چشم می دوزم بر آتش و فقط نگاه می کنم...

و درون ام لبریز می شود از تمامی ناگفته ها و ناسروده ها!

... و بیدار می شود پری زمستانی از خواب آشفته ی تمام سال.

فقط صبر می کنم...

                           تا این بیداد بگذرد!

که چنگال بر دره ی هولناک زندگی می سایند!

خود را بالا می کشند...تا شاید سقوط نکنند!

زنی را می شناسم که هنوز اندکی از جوانی اش باقی مانده است.

...به دنبال عشق دست از زندگانی شست!

...و آواره و گریان در تندبادهای زندگی تنها روانه شد.

...وآن آشیانه را که چه آسان از هم گسست!

و آیا آن ساده دل که فریب آن چشم پاره را خورد...اینک به آرزوهای خود

 مجال بازگشت می دهد؟؟؟

چه کسی حرمت از دست رفته اش را باز خواهد ستاند؟

آن چشم دریده که هنوز هم به دنبال چشم پاره گی است...

و آن زن و فرزندان و مردی سرخورده و عاری از عشق!

...هر یک به سویی آواره اند!

...و آیا...

عشق کجای این قصه بود؟!

اینک او مادری لرزان...با چشمانی اشکبار...یکه و تنها...

فریاد می زند و بر دیوارهای بلند زندان ها ...به دنبال تنها نو نهال

خمیده اش...

مشت می کوبد!...و فرزندش را طلب می کند!

سهم او از زندگی چه بود؟...یک دنیا تحقیر!...چه قدر خموده است...

چه کسی گفت او در میآنسالی عاشق شود؟!

مهلت انتخاب؟؟؟...از آن زمان که دختری جوان بود...و او را به نکاح مردی

 عبوث مجبور کردند!

خداوندا!...چه قدر دنیای شان تاریک می نمود...و چه فاصله ای میان

 پیوند و افکارشان بود.

خیلی سال گذشت..و زن با صبوری تحمل روزگار کرد..و تمام حقارت های

مرد اش را به هیچ انگاشت!

اما آخر چه؟!

چیزی در وجودش کم داشت...طرحی در او پدیدار شد...زمان کم بود!

فرصتی برای سوگواری آنچه میان او و زندگی گذشته بود...نبود!

...تا اینکه دل به فریب قصه ای سپرد...حیف از آن احساس!

اکنون آن آشیانه بر باد رفته است...زندگی در تلاطم و سختی !

یک پوزخند...یک پوزخندی درد آلود!

افسوس تمامی احساس اش به نا امیدی رسیده است.

                               یک قمار تلخ!

فرزندی برومند ولی اسیر..زنی در میانه ی راه...

یک دنیا سرزنش و تحقیر...

                                اینجا ایران است!

در کنار همین پنجره که دست به زیر فرود قطره های ریز باران

                                                                                           برده ام... 

و باز در کنار همین پنجره که گاه زندگی را خنده ...

                                                          و گاه گریه کرده ام!

اکنون سکوت می کنم!

تنها صدای جیرجیرک است در عمق شب!

                                     ...و چندی سکوت محض!

چه پر هیاهوست این دلم..

باید شتاب کنم...

                 یک رزم در پی است!

                                    باید تو را فراموش کنم!

با اینکه رفته ای...

            مانند یک اه در دلم جا مانده ای...

چه فصل بدی است...دروغ نمی شود..

                            وقتی که این پنجره از من خجالت می کشد!

ماه نگاهش را از من می دزدد...

                             نگاهم نمی کنی؟!

بی تاب می شوی؟..همیشه روشن مهتابی ام؟!

او که خورشید نبود به ناز چشم تو وفا کند!!

ای کورسوی عشق...

            جمع کن جل و پلاست را از این بیراهه ها.

طوفان در پی است!...

                بر باد می روی...خاموش می شوی...

ایا سراب است؟

این کاروانی که در مه می بینم...

کاروانی خسته از این راه دراز...در این سال های غبار

 گرفته...

ایا باز می گردد؟؟

             شاید مادر در ان باشد!

خدایا عبورم بده...به ان سمت روزگار.

...هنوز هم خیره مانده ام...

از همان شبی که اسمان هیچ ستاره ای

 نداشت!...و توبه یک باره عزم سفر کردی!

...و

     هنوز هم باز نگشته ای!

از این روز شمار بی تو بودن...از این عطوفت زنگار

گرفته...

از این بغض فرو خورده...

                       چیزی جز حسرت در ضمیر فرزند کوچک ات

          باقی نیست!

چه زود به هم پیوستید!!

                        ایا عشق بود؟؟

چه زود نفس های مشتاقتان گرما بخش میعادگاه

گورستان سرد و خاموش شد!

   آیا تو ندیدی؟

           ان لحظه ای را که سبد گل های سرخ از

 دستانم رها شد؟

...و تمامی لطافتشان  بر زمین خاک الوده

 غلطید؟

...و نافرجامی یک دنیا ارزو و رویا!

به دست های تو نیازمند ام!

به عشق و لطف تو...به نوازش چشم های تو...

                                           به مهر پر ملامت تو!

می دانی!؟

من تمامی اشک هایم را در همان خانه ی قدیمی در

کنج کمد دیواری جا گذاشته ام!

حتی کمی از غم هایم را در لابه لای لباس تو!

در زوایای همان باغچه ی کوچک مو!...از همان درخت

انگور

که در خانه پناهش دادی!

بپرس...به تو خواهند گفت.

من هنوز هم تو را جست و جو می کنم...

...نه در ان خانه...

برای لمس تو...تسبیح ات را در دست و بر قلبم

می فشارم...

                  ایا تو نزدیکی؟

وقتی که گم شدی...

                     وقتی که حیران شدی...

وقتی که گریان شدی...

                    بیشتر تلاش می کنی!

                                  تا خودی در مسیر پیدا کنی!

خاتون چل گیس افسانه ای...

شاید کمی دیرتر از این ورطه گذر کنی؟!

          انجا تو را به عاشقی نوید داده اند؟!

...با چشمانی باز در این سیاهی می روی؟؟

              افسانه است...دروغی بیش نیست!

ان شاهزاده که در خیال توست...

                              اینک سوار بر اسب چموش خود شده!

رنگین کمان همیشه بر فراز ابشار نیست!

          ...خامی نکن...عاشقی نکن

حالا بگو...

              گور این عاشقی را کجا می کنی؟!

                              رخت این فارغی را به کی می دهی؟!

جاده را دوست دارم...

              که همواره وفادار به انتها مانده است.

جاده را دوست دارم...

             که همیشه رفتن را بدرقه می کند...

غروب در امتداد جاده را دوست دارم...

            که طلوعی دیگر را در انسوی کائنات نوید می دهد.

چه بی انتهایی...

                     جاده ی در سکوت!

...و چه صبور مانده ای ...

                    خلوت پر از عبور!

تو را چه می شود!؟

چگونه بود که اینگونه  سراسر وفا شدی!؟

...و چه زودتر به او رسیده ای...

             ...و ه که چه زیبا جامه ا ی بلند از عشق و وفا را  بر قامت

بلند و دورت پیچانده ای!

سفر را دوست دارم...

                     در مسیر تو...

                                 با تو همراه می شوم.

                                                             می ایم.

                                        ...مرا

                                                    بپذیر...

الهی ..

    این بار شکوه می کنم و دامنت را می گیرم!

برای او که تمام ثانیه ها را درد می کشد و کتاب قطور غصه ها

را به تنهایی ورق می زند!

...برای او که تن صبور مهتابی اش در تنگنای این امتحان سخت

می سوزد و گز گز می کند.

                      ...اما لبی برای شکوه نمی گشاید!

برای عزیزم که در خلوت تنهایی اش امیدی جز 

نگاه اسمانی ات ندارد.

.

الهی!

او که تسلیم است و خدمتگزار...

او که همیشه حی است و حاضر...

الهی..او که راضی به الطاف و خشم توست...

او که چون منی هیچ گاه نذری نمی کند و امدن قاصدک ها را

فال نمی گیرد!

الهی

     برای او که هست ...و هست ...و هست!

ققنوس زیبای من !

               چه قدر ویران می شوم...وقتی تو رنج می کشی!

...و حال این من خستگی ناپذیر...

                           خسته و خسته تر می شوم.

الهی ...الهی...الهی...

ابراهیم و یعقوب نیست!...که اینگونه ازمایش اش می کنی!!

کمی نرم و نرم تر.

        اکنون چه وقت محنت است؟

وای بر من!...به خدا کفر نیست!

توان اش بریده است....

                  توان اش بریده است!

ای تب کرده در موسم بهار!

                              ارام بگیر!....به زیر ابشار برو!

...وقتی که او نوازشت نمی کند!

...وقتی که  در موعد ریزش باران بر دامنه های سبز شده عشق را

از تو دریغ می کند...و تو را نمی گنجد!!

عشق را از که طلب  می کنی؟!

دستی ببر بر جان سوزانت..

                        یقین تو بیماری!

چه کرده ای با خود؟

تو که خود را دوست داشتی...در کجای این فاصله ها او را پناه داده ای؟؟

...که اینگونه بیمارت کند.

رفتن کار تو بود.چرا ایستادی؟

                به تماشای کدام ساحره دل سپرده ای!

ای رقصنده در حضور..

                       خطا کرده ای!

بر خلاف اب ها شنا کرده ای.

مگر شنا کردن راه تو بود؟...تو فقط پرواز می کردی.

                                  روی زمین چه می کنی؟؟

پس بکش...که مستحق و سزاوار این عصیانی!

درختان رگ بریده به تاراج می برند...

                  بیشتر بمان!

                 ...و بر بی پناهی من بیشتر ببار!

اکنون که بی سلاح امده ام...و می بینی که چتری برای

                                                                ملاقات

                                     با تو نیاورده ام...

                نرم و اسان ببار!

...تا گریه های بی سرانجامم در مسیر حمایت دست های

                                                                                      بارانی ات  

                                  محو ونابود شوند...